Εργοθεραπεία

ΕΡΓΟΘΕΡΑΠΕΙΑ

Παγκόσμια Ομοσπονδία Εργοθεραπευτών: «Η Εργοθεραπεία είναι η θεραπεία σωματικών και ψυχοκινητικών διαταραχών μέσω ειδικά επιλεγμένων διαταραχών με σκοπό να βοηθήσει τα άτομα να επιτύχουν το μέγιστο επίπεδο λειτουργικότητας και ανεξαρτησίας σε όλες τις πλευρές τις ζωής τους». (W.F.O.T., 1994).
Βασικό εργαλείο της Εργοθεραπείας είναι η σκόπιμη δραστηριότητα. Η χρήση της, ως θεραπευτικό μέσο, έχει σαν στόχο την βελτίωση της λειτουργικότητας του παιδιού ώστε να αλληλεπιδρά με το περιβάλλον στην καθημερινή του ζωή, στο σπίτι και στο σχολείο.

Τα στάδια της θεραπευτικής παρέμβασης είναι τα εξής:

• Αξιολόγηση
• Θέσπιση στόχων
• Σχεδιασμός εξατομικευμένου προγράμματος
• Εφαρμογή
• Επαναξιολόγηση

Η θεραπευτική παρέμβαση πρέπει να είναι εξατομικευμένη, ευχάριστη, δυναμική, αμφίπλευρη και να αυξάνει την αυτοπεποίθηση ενισχύοντας τις ικανότητες του κάθε παιδιού.
Οι τομείς που αναλαμβάνει η Εργοθεραπεία είναι οι παρακάτω:

ΛΕΠΤΗ ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ
 

 Γραφοκινητικές δεξιότητες (π.χ. λαβή και έλεγχος μολυβιού, αντιγραφή σχημάτων, δημιουργία σχημάτων ή γραμμάτων).
 Λεπτοί χειρισμοί χεριών- δακτύλων (π.χ. βελτίωση στη δύναμη, σταθερότητα και θέση).
 Χρήση ψαλιδιού (π.χ. δεν κόβει σωστά).
 Οπτικοκινητικός συντονισμός- οπτική αντίληψη.

ΑΔΡΗ ΚΙΝΗΣΗ
 

 Ισορροπία (π.χ. να περπατά στις μύτες- φτέρνες, να ισορροπεί στο ένα πόδι, σε δοκό ισορροπίας).
 Κινητικός συντονισμός (π.χ. πηδηματάκια επί τόπου).
 Επιδεξιότητα άνω- κάτω άκρων.
 Ικανότητα να πετάει –πιάνει τη μπάλα.

ΓΝΩΣΤΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ

 Συγκέντρωση- αντίληψη.
 Οπτική διάκριση (π.χ. ικανότητα να βρίσκει ομοιότητες και διαφορές αντικειμένων).
 Μνήμη (οπτική- ακουστική) (π.χ. να θυμάται ότι βλέπει ή ακούει μετά από μερικά δευτερόλεπτα).
 Χωροχρονικός προσανατολισμός.

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΖΩΗΣ

 Ένδυση- απόδυση (π.χ. χειρισμός κουμπωμάτων- διάκριση αριστερού- δεξιού).
 Σίτιση (π.χ. λαβή πηρουνιού- μάσηση).
 Αυτοϋπηρέτηση (π.χ. τουαλέτα, μπάνιο, προσωπική υγιεινή).
 Διαχείριση χρημάτων (π.χ. αναγνώριση- διαχείριση).
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ
 Αυτοεκτίμηση (π.χ. αυτοαντίληψη και αυτοσεβασμός).
 Συνεργασία (π.χ. να συνυπάρχει και να συνεργάζεται με άλλους).
 Οριοθέτηση (π.χ. ακολουθία εντολών).

Εάν το παιδί σας παρουσιάζει κάτι από τα παρακάτω, θα ήταν καλό να απευθυνθείτε σε ειδικό:

 Δεν συγκεντρώνεται εύκολα.
 Δυσκολεύεται να ακολουθεί εντολές.
 Δυσκολεύεται να αντιγράψει σχήματα.
 Πέφτει εύκολα και συχνά.
 Δυσκολεύεται να φτιάχνει πάζλ.
 Δεν έχει καλή βλεμματική επαφή.
 Δεν του αρέσουν οι αγκαλιές, το μπάνιο, τα φιλιά, τα χάδια.
 Έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση.
 Αποφεύγει τις συναναστροφές και δεν κάνει φίλους της ηλικίας.
 Αντιστρέφει γράμματα.
 Δυσκολεύεται να ντυθεί μόνο του.
 Δυσκολεύεται να φάει μόνο του.
 Δεν πιάνει σωστά το μολύβι, το ψαλίδι, μικρά αντικείμενα.
 Δυσκολεύεται να συγχρονίσει το σώμα του, να παίξει με μπάλα, να τρέξει.
 Είναι υπερευαίσθητο σε διάφορες αισθήσεις (άγγιγμα, γεύσεις, θόρυβος).